Romeo3bodybeautybalance

Dolblij was toen ik mijn pupje na lang aftellen eindelijk naar huis mocht nemen. Ik kreeg een pluizig zacht donzig wezentje mee met twee schattige diepbruine puppyoogjes. Je hoeft zelfs geen dierenvriend te zijn om spontaan een overdosis vertedering te ervaren bij zoveel schattigheid. Na de eerste euforie bleek al snel dat ik hem ipv Romeo beter Alpha Romeo had genoemd. Hoe schattig en snoezig hij er ook uitziet, hij ontpopte zich al heel snel tot een dominant alphahondje met een heel sterk willetje, een mini-monstertje op vier pootjes. Ik maakte al vlug kennis met zijn vlijmscherpe nageltjes en dito tandjes. Romeo leek gemaakt om kattekwaad uit te halen. Als ik hem één minuut uit het oog verloor, had hij een put gegraven, een plant uitgetrokken, een Iphone-kabeltje doorgebeten, een favoriet kledingsstuk bewerkt of mijn kruidentuin verwoest. Of kwam hij vrolijk aangewandeld met een scherp voorwerp of een giftige paddenstoel die ik dan snel uit zijn bek moest zien te grissen. Sinds zijn komst moest ik overal rekening houden met een denkbeeldige puppyhoogte-lijn want alles daaronder verdween op mysterieuze wijze in zijn mand of ergens op het einde van de tuin.

Al heel snel begon hij ook luid blaffend te protesteren als ik hem iets verbood. Hij bleek Oost-Indisch doof voor het woordje ‘nee’ of ‘af’. Misschien wel het meest frustrerende was dat hij bij andere mensen opeens wel de betekenis van ‘nee’ bleek te begrijpen en onmiddellijk ophield met zijn “foute” bezigheid. Blijkbaar was mijn ‘nee’ niet ‘nee’ genoeg. Heel slecht voor mijn ego en mijn zelfvertrouwen 🙂 De zindelijkheidstraining bleek ook moeilijker dan gedacht. Als ik om 5u 30 mijn wekker zet (wat voor mij midden in de nacht betekent) dan wil ik toch graag een plasje in de tuin maar na een kwartier nachtelijk buiten wachten, 10 bijna-smekende-pipi-doen commando’s en 15 muggenbeten verder deed hij net na het binnenkomen zijn plasje traditiegetrouw in de veranda die hij intussen had omgedoopt tot zijn privé-hondentoilet. Mensen die denken dat pupjes zindelijk en netjes naast jou wandelend aan de leiband aan huis worden geleverd, moet ik hierbij heel erg ontgoochelen.

Mijn klusjesman wou mij helpen bij de opvoeding en demonstreerde mij de zogenaamde “Mama-honden-beet” en greep hem professioneel bij zijn nekvel. Bij een volgende Romeo-verniel-scène probeerde ik dus ook de “Mama-honden-beet” en dat resulteerde één seconde later in een “Scherpe-tandjes-puppybeet” terug.  Gezien google translate geen ‘puppytaal’ kon vertalen en mijn Mama-honden-beet niet leek te werken ging ik op andere manieren op zoek naar hulp. Ik verslond een verzameling Puppy-opvoed-boeken, bestelde alle DVD’s van Cesar Millan in de hoop ook ooit een hondenfluisteraar te worden en last but not least ik ging vol blijde verwachting en met veel goede moed naar de puppyschool.

Daar zou het vast allemaal goedkomen. Niets bleek minder waar. Romeo kan perfect het commando ‘kom’ ‘lig’ ‘zit’ ‘pootje geven’ en zelfs ‘ander pootje geven’.  Om er zeker van te zijn dat hij zijn snoepje niet zal mislopen,doet hij het soms allemaal in vlot tempo na elkaar.  Maar in de puppyschool heeft hij daar helemaal maar dan ook helemaal geen zin in. Zelfs niet voor een heel potje snoepjes. Daar wil hij niet zitten en niet liggen maar alleen met de andere pupjes spelen en zet hij de hele les op zijn kop zodat ook de aanwezige brave, rustige pupjes wild worden. Waar andere pupbezitters blij zijn als hun hond op de juiste manier op een commando reageert, ben ik al blij als hij zich even niet gedraagt als een hond met hondsdolheid.

Romeo5

Op diezelfde puppyschool (een Golden Retriever hondenclub) hadden ze door zijn uiterlijk en gebrek aan stamboom hun bedenkingen of Romeo wil een “Echte Golden Retriever” is. Ik wist niet eens dat er Niet-Echte Golden-Retrievers of zogenaamde Look-Alike’s bestonden? Romeo met zijn haar meestal helemaal in de war, zijn oor achterstevoren en de wat verwilderde ondeugende blik in zijn ogen is misschien inderdaad geen raszuivere “Golden”.

Het zal hem in elk geval een zorg wezen en mij ook. Hij is in elk geval een echte hond en altijd zijn eigen authentieke zelve.

Het maakt hem niet uit of de puppyleraar ons wel of niet uit de puppyles gooit, wat de andere pupjes denken en of zijn vacht mooi geborsteld is en hij zijn sjieke hondensjaal om heeft. Hij rolt het liefst in de paardenmest en is fan van de halfverwilderde honden-look. Hij strekt en rekt zich overal schaamteloos uit en zelfs in het bijzijn van de koning zou hij zonder gène zijn edele delen likken. Als hij eet dan eet hij en als hij speelt dan speelt hij. Zo vol overgave, zo vol passie en zo in het moment. Hij maakt zich geen zorgen over morgen en is mijn mislukte Mama-honden-beet van gisteren al lang vergeten. Hij is wie hij is en hij toont ons wat “in het NU leven” echt betekent. Elke dag is voor hem één groot avontuur en hij lijkt met zijn enthousiast gekwispel en gesnuffel altijd deel te nemen aan de meest fascinerende ontdekkingstocht die het leven heet. Duizend keer per dag besef ik hoeveel ik van dat kleine kwispelende, ondeugende en altijd nieuwsgierige wezentje kan leren. En toch heb ik me nog nooit zo onzeker gevoeld dan sinds zijn komst.

Over honden opvoeden bestaan er blijkbaar heel veel verschillende en veelal elkaar tegensprekende meningen en adviezen. Wat was het nu? Moest ik nu de “roedeleider” zijn en kiezen voor een autoritaire aanpak of net niet en zou een zachte opvoeding meer succes hebben? Wel bench, niet bench? Wel puppyschool, geen puppyschool? Belonen voor goed gedrag en corrigeren bij ongewenst gedrag of een hond gewoon een hond laten zijn en helemaal niet conditioneren? Mocht ik “nee” en “af” nog gebruiken of was het als een rode lap bij een stier? Soms wist ik even niet meer hoe ik dit wilde vreemde onstuimige kleine manneke die mijn huis onderplast en mijn garderobe vernielt nu het beste kon aanpakken?

Toen hij op een bepaald moment met zijn scherpe tandjes allemaal gaatjes in mijn favoriete bloes had getoverd en net daarna zijn bruin stinkend hoopje voor de zoveelste keer binnen in de veranda had gedeponeerd voelde ik tranen van frustratie en pure vermoeidheid over mijn wangen rollen. Romeo had die direct opgemerkt. Hij kwam in een supersnel tempo naar me toegerend en likte heel bezorgd en liefdevol mijn tranen weg, en toen ik met mijn betraande ogen in zijn kleine bruine puppy-oogjes keek wist ik wat mensen bedoelen wanneer ze het over honden en hun onvoorwaardelijke liefde hebben. Niemand voelt mij zo goed aan en kan mij zo goed troosten als Romeo. Hij is nog zo klein en blijkt nu al de koning van de empathie. Of mijn hond een echte Golden Retriever is dat weet ik niet, maar ik weet wel dat hij een hart van goud heeft en dat ik hem voor geen enkele andere hond ter wereld zou willen inruilen. Ook niet voor de brave rustige pupjes uit de puppyschool. Deze hond hoort bij mij en leert me exact wat ik moet leren. Met veel liefde heb ik toen het 101 ste kakje opgeruimd en daarna is hij op mijn schoot in slaap gevallen. This thing called puppy love.

watwevanhondenkunnenleren

Benieuwd naar het vervolg-verhaal: met Romeo op vakantie: levenslessen deel 2 ?

Volg deze blog want het wordt nog spannend…

9 gedachtes over “Levenslessen met Romeo deel 1

  1. Joyce schreef:

    You just gotta love him… I know I do! 😍

    Geliked door 1 persoon

  2. Marianne van Mierlo schreef:

    Superleuk om te lezen! Ik volg!

    Geliked door 1 persoon

  3. André X. schreef:

    Lieve lieve lieve Manu, je bent echt een wonder der natuur, opvoeden/ streng zijn kan je maar moeilijk.
    Schrijven kan je als de beste. Alsof ik naast je zit in een zeldzame heerlijke en altijd gezellige avond met jou.

    Je bent een wonder . ❤️

    Geliked door 1 persoon

  4. Frederik schreef:

    Romeo the sequel… 😝 Ik kijk er alvast naar uit!

    Geliked door 1 persoon

  5. Vanes schreef:

    Blijven schrijven, plezant om lezen…

    Geliked door 1 persoon

  6. Nicole schreef:

    Prachtig geschreven vanuit je hart en eerlijk! Geniet van Romeo in Good & Bad, hij houdt ook van jou 🍀🐾

    Geliked door 1 persoon

  7. Peggy Dick schreef:

    Sweety,

    Zo super mooi! Ja Romeo is zoals zijn baasje: super lief, medevoelend en af en toe een beetje rebel. 😜😜👍👍.
    Met wat geduld leert hij wel mooie manieren.. niet iedereen kan de eerste van de klas zijn. Gelukkig zijn is wat telt!
    We wachten nog op wanneer Tom moet werken voor een datum om af te komen. We zijn ermee bezig….
    Knuffeltje en xje

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Geliked door 1 persoon

  8. Eva schreef:

    I feel the same! Great story by the way.

    Geliked door 1 persoon

  9. Gerien schreef:

    Oh wat heerlijk om te lezen en die levenslessen neem ik mee

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: