11223897_1700611196820703_8280438922546496347_n

Het was een grove fout om mijn kat Red Hot Chili Pepper te noemen. Ik had haar beter„Zacht Lief Knuffelkatje” genoemd want ze gedraagt zich blijkbaar zoals haar naam doet vermoeden, als een wilde hete chili peper. Ze was een pittig ros turbo-kittentje vol vuur. Ze komt uit een nestje van 6, de papa was een wilde kater en de mama was nog niet gerecupereerd van haar vorig nestje en veel te uitgeput om haar kleine speelse en wilde kittens te corrigeren.

Dat kon je merken. Chili leek blijkbaar op haar wilde papa en eenmaal thuis zette ze overal haar kleine tandjes en scherpe nageltjes in. Ze hing in de gordijnen en klom en sprong op alles wat bewoog.Ik was gewoon doodsbang van dat bizarre gekke onstuimige kleine wezentje dat door mijn huis vloog als een tornado. Kattenkenners zeiden me dat ik haar in haar nekvel moest nemen om haar te corrigeren. „Doe jij maar”, zei ik toen en deze actie werd meestal gevolgd door een interventie met ontsmettingsgel en de verbandkist. De meeste deden het maar één keer. Ikzelf waagde me er niet meer aan. Het zal belachelijk klinken maar ik durfde niet eens uit mijn bad komen als het kleine roste monstertje op de loer lag, want blote tenen waren voor haar heel aantrekkelijk. Ik bleef dus zolang mogelijk in mijn bad zitten tot mijn huid helemaal verschrompeld was en het warme water echt te koud werd om dan te hopen dat ik zo vlug mogelijk mijn natte tenen ergens uit de gevarenzone kon brengen.

Ook mijn leveranciers en zakenrelaties die hier in chic Armani-kostuum of mantelpakje toekwamen waren niet meer veilig. Ze sprong op hun schoot of erger nog naar hun benen en maakte afschuwelijke ladders in hun nette nylonkousen of haperingen in hun dure broek. “Auw!” werd de meest voorkomende kreet van mijn bezoekers. Om niet elke keer schaamrood ‚sorry’ te moeten zeggen, zette ik haar steevast buiten als er hoog bezoek kwam maar dan bleef ze gedurende de ganse meeting onophoudelijk aan de deur krabben in combinatie met een luid onafgebroken gemiauw. Ik heb me dikwijls afgevraagd wat nu erger was, een zakenrelatie met kattenhaar op zijn nette pak en eventueel enkele gaatjes in een nylonkous of dit helse kattenconcert waardoor we elkaar nog nauwelijks konden verstaan.

Intussen zijn we 12 jaar verder en begrijpen we elkaar beter. Ze denkt nog steeds dat ze een tijger is ipv. een kat maar ze is een beetje gekalmeerd. Ze heeft een speciale handleiding die ik nu beter ken en ook respecteer. Ze is niet de lieve knuffel-schootkat waar ik op had gehoopt, maar ze is wel MIJN kat en ik zou haar als enige op deze planeet missen mocht ze er niet meer zijn. Bovendien heb ik minstens 10 assertiviteitstrainingen achter de rug waardoor ik me niet meer laat terroriseren, ook niet door mijn eigen kat! Ik weet wanneer ik haar kan strelen en dan kan ze even heerlijk spinnen zoals alleen katten kunnen en dan hebben we – al is het maar even – ons intiem moment.  Toch moet ik altijd alert en waakzaam blijven. Als het spinnen ophoudt en de oortjes platgaan, dan heb ik nog net de tijd om mijn handen weg te trekken want als het knuffelmoment voor haar over is dan is het ook over. Heb je die fractie van een seconde en de subtiele overgang gemist, dan heb je pech en mag ik terug naar die verbandkist zoeken.

Als mensen zeggen dat huisdieren altijd op hun baasje lijken dan sla ik even mijn ogen neer en krimp ik een beetje ineen, want wauw dat zegt dan wel heel veel over mij. ( bloos bloos)  Ik hoop echt dat deze bewering nooit wetenschappelijk is bewezen of dat ik dan toch de uitzondering op de regel ben. Zeker als ik hoor dat joggers niet meer in mijn straat durven komen omdat Chili achter de struiken ligt te wachten om hun lieftallige labrador te bespringen. Ook de postbode, een grote kattenliefhebber en naar eigen zeggen een kattenkenner heeft na een paar verwondingen zijn pogingen om haar te aaien gestaakt. Ik kan nog minstens 15 blogs vullen met anekdotes over Chili en haar slachtoffers, maar je begrijpt intussen waarschijnlijk dat ik mijn hart vasthoud als er kleine kinderen bij mij op bezoek zijn en Chili in de buurt is.

Met kinderen moet er steeds een veilige afstand in acht genomen worden zodat ik geen bloedend kinderhandje moet verzorgen en meestal zorg ik ervoor dat mijn unieke Garfield enkel achter glas te bewonderen is. Heel groot was mijn verbazing toen ik op een onbewaakt moment blijkbaar toch de tussendeur had laten openstaan waarmee die veilige afstand dus was verdwenen. Maar dat was niets in vergelijking met mijn verbazing toen ik mijn nichtje van vier plat op haar buik aantrof in een druk gesprek met Chili die erbij lag als een lammetje met haar pootjes over elkaar gekruist. Ze keek Chili daarbij recht in de ogen en haar gezichtje was hoogstens 10 cm van Chili haar kop. Mijn mond viel open. Allebei waren ze blijkbaar aan het genieten van een gesprek in een soort kattentaal waar ik natuurlijk geen woord van begreep, maar waar mijn kleine nichtje die de de diagnose autisme heeft gekregen blijkbaar geen enkele moeite mee had. Ze brabbelde hetzelfde soort kattentaal al even enthousiast terug. Ik had opeens een andere kat. Dat kleine nichtje van me mag dan misschien niet goed scoren op de klassieke IQ testen maar voor mij blijft ze mijn grote heldin. Ik ben supertrots dat wij een kattenfluisteraar in de familie hebben. Het was zo ontroerend om te zien, en het enige wat ik kon denken was: Zo anders kan „anders-begaafd” dus zijn. Afgelopen weken waren gevuld met trotse ouders die vreugdesprongetjes maakten en kinderen met een brede glimlach die glorieus waren geslaagd. Heel leuk om te zien, maar misschien verdienen de ouders die elke avond trouw lesjes hebben opgevraagd en hun kinderen door dik en dun hebben gesteund maar waar het resultaat daarvan niet te zien was op het schoolrapport ook een dikke duim. Ook de studenten die heel hard hebben gewerkt maar die nu toch een zomer tegemoetgaan met herexamens hebben volgens mij ook recht op een applausje voor hun inzet en volharding. En misschien liggen de talenten van sommige kinderen gewoon buiten de schoolpoort. En ook die kinderen verdienen onze bewondering, liefde en nimmer aflatende steun en op z’n minst een paar ‘vind-ik-leuks’ op Facebook want naast dokters en juristen hebben we ook kattenfluisteraars nodig op deze aardbol. 🙂

shutterstock_369555632

 

6 gedachtes over “Red Hot Chili pepper en de kattenfluisteraar

  1. Ignace Ameel schreef:

    Waaaw, wat een blog, ik had ook zo een eigenwijze poes, semi-agressief, maar steeds klaar om me te troosten als ik het moeilijk had.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ishah schreef:

    Wat heb ik weer genoten hiervan! Heel mooi…. X

    Geliked door 1 persoon

  3. Lore schreef:

    Super!!! X

    Geliked door 1 persoon

  4. Madoe B schreef:

    Zo zie je maar ,ondanks dat we niet zijn zoals een ander ,dingen kunnen doen dat anderen niet kunnen ,iedereen heeft zijn gaven ,echt aanmoedigend nadine

    Geliked door 1 persoon

  5. Lut schreef:

    Manuella, heb je er nog nooit aan gedacht om een boek te schrijven, ik denk dat jij je roeping gemist hebt, alhoewel het kan nog .

    Geliked door 1 persoon

  6. Peggy Dick schreef:

    Wow, super leuke colum!
    Sjieke! Ik ben ook super trots op u!!!👍👍👍
    Doe zo voort
    Xje tita

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: