wachten1

Bij een van mijn recente opruimacties kwam ik naast onschuldige briefjes met de kinderlijke maar oh-zo schattige IK-WIL-MET-JOU-liefdesverklaringen ook een ouderwets vriendschapsboekje tegen. Bij de vraag wat ik later wou worden, had ik niet zoals de meeste van mijn toenmalige vriendjes „zangeres”„verpleegster” of „brandweerman” ingevuld, maar gewoon simpelweg MAMA. IK WIL LATER MAMA WORDEN. Het lijkt me in elk geval minder ambitieus dan filmster. Bij het lezen van die 4 letters voelde ik dat mijn ogen zachtjes begonnen te prikken. Meestal de voorbode dat er zich vocht aan het klaarstomen was om later traan te worden en dat laat ik nu ook gewoon zonder enige gêne toe. Het heeft in mijn geval trouwens weinig zin om daar de stop op te zetten of de huilrem bruusk aan te trekken, want dan begin ik hele rare snikkende keelgeluidjes te maken en geloof mij dat is 10 keer gênanter dan tranen. Maar ik ben intussen wel getraind. Ik heb geleerd om te wenen zonder dat ik uitgelopen zwarte mascarasporen achterlaat en ik kan het muisstil. Geen mens die het merkt in de bioscoop.

 

Wist ik toen veel dat mama worden in mijn geval helemaal niet zo evident zou zijn. Deze simpele eenvoudige wens van een toenmalig negenjarig meisje bleek later veel meer weg te hebben van een ‚mission-impossible’ want mama worden is iets dat je absoluut niet kan afdwingen. Je kan er niet heel hard je best voor doen. Integendeel hoe harder je je best doet, hoe moeilijker het wordt want kleine embryootjes worden helemaal niet blij van mama’s in spé die er krampachtig alles aan doen om een klein wondertje te forceren. Net het obsessieve kan er ironisch genoeg voor zorgen dat er bepaalde hormonenstofjes worden aangemaakt waardoor de innesteling juist moeilijker verloopt. Papa’s in spé worden trouwens ook niet blij als ze het gevoel krijgen dat vooral ‚ hun zwemmertjes‚ het allerbelangrijkste onderdeel zijn geworden en dat ze verplicht moeten presteren als het weer eisprongtijd is. Ik ken een paar koppels die net als ik al heel lang wachten om 10 vingertjes te tellen en het is voor de meeste onder hen een stil maar diep verdriet met soms ook relatiespanningen tot gevolg. Waarschijnlijk moeilijk voor te stellen als je kinderwens heel snel in vervulling is gegaan.

 

Ik moet toegeven dat ik me ook schuldig heb gemaakt aan obsessief gedrag en ik had al heel vroeg last van het babytunnelzicht-syndroom. In mijn tunnel zag ik overal hoogzwangere vrouwen, kinderwagens en kirrende baby’tjes met ‚I-love-mama-tuutjes ( fopspenen voor de Nederlanders onder ons). Ik moest me bedwingen om niet de zwangerschapsoutlet leeg te kopen en alvast mijn voorraad luiers in te slaan lang voor er sprake was van die twee felbegeerde streepjes op een zwangerschapstest.

 

Al snel bleek dat ik een hele vruchtbare familie en vriendenkring had en sommige werden al voor een tweede, derde of zelfs vierde keer mama of papa. Die vrolijke babygeluidjes stonden in schril contrast met het geschreeuw van mijn steeds sneller en luider tikkende biologische klok. Ik bleef wachten en hopen dat ik op een mooie lentedag na alle kraambezoeken die ik intussen al had afgelegd en alle baby’tjes van anderen die ik met liefde in mijn armen had vastgehouden toch ooit eens mijn eigen baby zou kunnen verversen. Het mocht uiteraard ook op een herfstdag of op gelijk welke andere dag zijn. Als ik maar niet te lang meer hoefde te wachten.

 

„Wachten” is nu net niet mijn favoriete bezigheid. Ik zou makkelijk voor de ik-haat-wachten-smurf kunnen doorgaan, maar ik ben intussen 42 en ja, ik wacht nog steeds. Niet op een tweede streepje op een zwangerschapsstick maar wel op een adoptiekindje. En  ook in adoptieland is geduld een onmisbare eigenschap. Ook hier is wachten blijkbaar troef. Ondanks de aanvankelijke positieve vooruitzichten om dit jaar nog mijn Afrikaans “ebbenhouten schatje” in mijn armen en hart te mogen sluiten, besef ik nu meer en meer dat ik er rekening mee moet houden dat het langer zal duren dan oorspronkelijk gedacht maar zoals Johny Logan zingt, “What’ s another year? „

 

Intussen heb ik mezelf genomineerd voor de nobelprijs GEDULD!  Als het zo doorgaat denken ze later aan de schoolpoort dat mijn adoptiekindje wordt afgehaald door haar oma in plaats van haar mama. Ik blijf dus veelvuldig en trouw mijn dag-en nachtcrème smeren om dat rampscenario kost wat kost te vermijden ( die is trouwens te koop in onze webshop www.bodybeautybalance.be) 🙂

 

Wat ik heb geleerd en wat ik met jullie wil delen? De kunst om tijdens het wachten volop te genieten van wat er nu WEL al is. Je kan zo verlangen naar iets in de toekomst waardoor je het NU een beetje ongemerkt voorbij laat gaan. Waardoor je stilletjes blind wordt voor alle wonderlijke en magische momenten die er NU al zijn of zouden kunnen zijn, mocht je niet zo bezig zijn met de toekomst en met plannen in Verwegghistan. Dat wil ik echt niet meer. Bye Bye wachtzaal. Het klinkt zo cliché maar hoeveel mensen wachten niet op iets, op iemand, op LATER, later als ik afgestudeerd ben, later als ik een leuke partner heb, later als ik mijn eigen huis heb, later als ik de perfecte job vind, later als ik op pensioen ben of in mijn geval later als ik mama ben. Met al dat geLATER gooi je eigenlijk wat NU is in het water. En Oh dat rijmt nog ook 🙂 Dat is zonde. Ik heb dus beslist om niet meer te wachten. NOOIT meer te wachten op iets, op iemand! Die PAUZEknop wordt hierbij helemaal uitgeschakeld en de PLAY knop mag terug aan. Ik wil nu volop van elk moment genieten met of zonder (adoptie)kindje en met of zonder partner. Met of zonder geld op mijn rekening maar wel bij voorkeur MET mijn familie en vrienden, en MET een goeie portie joie-de-vivre en MET af en toe een glaasje bubbels.  Doe je met me mee??

Laat je emailadres achter bij de volg-knop want in de volgende blog komen er zelfuitgeteste tips en tricks voor meer balans en vreugde in je leven.

 

Manuella Moskala

nicole

4 gedachtes over “Bye Bye wachtzaal…

  1. Peggy schreef:

    Groot gelijk, nu leven en doen wat je gedaan wil krijgen, is de boodschap. Later…. Is gevaarlijk, want je weet nooit wat morgen brengt.

    Geliked door 1 persoon

  2. studiopuurblog schreef:

    Heel mooie blog, Manuella. Ik begrijp je heel goed en veel vrouwen met mij, denk ik. Ik heb ook zo lang een kinderwens gehad, gelukkig is die op de valreep nog ingevuld. Ik wens jou dat kindje van harte toe, je zal een supermama zijn. knuffel, barbara.

    Geliked door 1 persoon

  3. Carole schreef:

    Je hoef niet meer te wachten….Je bent mama ❤

    Geliked door 1 persoon

    1. bbbtestdummy schreef:

      Dat is waar carole !!! Ik ben voor altijd mama…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: