In deze blog een authentiek verslag van een bijzondere mama met een bijzonder kind.

12167388_10205996700410225_1326805050_n

Al vanaf de zwangerschap droom je het leven van je baby. Maar hoe diep je van de roze wolk dondert als iets niet binnen de standaarden en curves valt, dat wordt er nooit bij vermeld.

Bij de diagnose ‘autisme‘ van onze dochter kregen we een ellenlange lijst van de ‘te-volgen-stappen’ mee. Dat buitengewoon onderwijs tot de grote mogelijkheid behoorde stond daar zwart op wit. Maar het woord “buitengewoon” alleen al geeft me de kriebels! Alsof enkel de rare kinderen daar naartoe gaan, de dutskes, de sukkelaartjes. En MIJN kind is geen sukkelaar of een dutske…!

We kozen er in eerste instantie voor om ze in de voormiddag 2u therapie te laten volgen in het revalidatiecentrum om ze dan in de namiddag naar de 2 de kleuterklas in het gewone onderwijs te laten gaan. Maar, na anderhalf jaar van spartelen om te overleven, hadden we het na de paasvakantie nu echt wel door dat het gewone onderwijs voor onze kleine meid, te hoog gegrepen was. Je kunt een school, of een juf niet verplichten om open te staan voor jouw kind met een beperking. Je kunt niet blijven belonen met cadeaus voor in de klas of financiële giften voor de school of te langer laatst, smeken om alstublieft eens rekening te willen houden met je kind en de structuur die zo noodzakelijk is voor haar! Tussen ons gezegd en gezwegen stonden ze er ook niet echt voor open om een kindje met een beperking in hun midden te hebben en dan zwijgen we nog over de “lieve en leuke” opmerkingen van andere moeders .

Tijdens ons therapeutische jaar werden alle pro’s en contra’s flink bijgehouden, dus in mei werd een beslissende vergadering belegd en unaniem werd ons aangeraden om de overstap te maken naar een type 9-school, iets helemaal nieuw en enkel voor kindjes met autisme. Aangezien het geluk van ons kind voorop staat, gingen we akkoord om ze het volgende schooljaar te laten starten in het MPIGO.Hoe ging ik dat duidelijk maken aan mijn kleine meid? Van het woord “school” raakte ze altijd onmiddellijk in paniek, zo graag ging ze dus naar haar klasje!

Onze thuisbegeleidster manoeuvreerde me terug in de richting van visuele ondersteuning. Het was al bewezen dat het hielp tijdens therapie, dus waarom zou het haar dan nu niet helpen? Al 2 jaar spartelde ik tegen, het was in mijn ogen een brug te ver om gans mijn dagen te plannen en ons huis vol te hangen met picto’s! Zal ze dan niet altijd, en voor alles afhankelijk zijn daarvan? Wat zouden de mensen wel niet zeggen? Maar pictogrammen waren het enige dat haar kon helpen om haar goed voor te bereiden…

De grote vakantie begon en ik maakte me nog geen zorgen, 1 september was nog zo ver af, tijd genoeg! We genoten van het mooie weer, enkele gezinsuitstapjes en 2 weekjes geen therapie. Alles bleef redelijk chill…Ik maakte plannen om op Milla’s laatste therapiedag een afscheidsfeestje te geven. Het symbolische einde van een 2-jarige samenwerking met de therapeuten en alle kindjes uit het groepje. Sapjes, koekjes, het lokaal vol met slingers, ballonnen, een ballenbad en natuurlijk veeeeel cadeautjes.

Plots waren we eind augustus, dus 1 september kwam nu wel heel snel dichterbij! De coördinator van de busdienst belde met de ophaal-uren, de boekentas werd gemaakt en mijn kasten gevuld met nieuwe brooddozen, afbakbroodjes en kleine flesjes water.
3 nachten heb ik wakker gelegen, piekerend, terwijl mijn vent diep in dromenland vertoefde. Alle “Wat als..?” vragen dwarrelden door mijn hoofd. En alle vragen eindigden met hetzelfde zinnetje: “Ze is nog zo kleintjes en dan een ganse dag helemaal alleen”… Maar laatst hoorde ik een mooie levensmotto: “If you can’t change it, drop it!” Voor mezelf is er aan het toepassen hiervan nog wat werk, vrees ik .

Dinsdag 1 september, moeder misselijk van de zorgen en angst, maar we waren allen op weg naar de bushalte. Een kleine stoet mensen om haar uit te zwaaien op haar eerste grote dag. Gewapend met een grote rugzak en een sleutelhanger vol picto’s was ze klaar voor haar grote stap in de wijde wereld. En ik? Ik stond te huilen als een echte moeder toen de bus met haar de hoek om reed.Nu bijna 2 maanden later kan ik enkel maar zeggen dat het de allerbeste beslissing van mijn leven was! Met een big smile danst Milla door het schoolgaande leven.

 

Zelf heb ik geleerd dat af en toe een figuurlijke stamp onder je kont krijgen niet altijd slecht is, het gaat dan misschien wel om MIJN kind en meestal voel ik mijn kind perfect aan, maar soms kan openstaan voor tips of advies van een thuisbegeleider of kindercoach een handige meerwaarde zijn op weg naar meer harmonie in je gezin en een gelukkiger kind, net zoals met die picto’s .

Als mama van een, nu net 5-jarige meid met autisme verwarmt dit alles mijn hart! Mijn bijzondere, buitengewone dochter stelt het fantastisch goed in haar nieuwe school in het buitengewoon onderwijs, eindelijk zit ze op de juiste plaats!

Liefs,

Ishah Dewispelaere

921071_387148594737557_1444317787_o

Laat je emailadres achter en laat je ook in de toekomst inspireren door authentieke en herkenbare verhalen van anderen.

Heb jij ook een bijzonder kind en kan je wel wat extra hulp of advies gebruiken?

Maak dan een afspraak met één van onze kindercoaches op het nr: 0493/06 35 06

12167792_10205996701170244_187907612_n

12170447_10205996701130243_737074128_n

Video: Milla leert eten met behulp van picto’s

7 gedachtes over “Mijn kind naar het buitengewoon onderwijs?

  1. Joyce schreef:

    Wat mooi ‘nichtje’! T raakt me te lezen wat een struggle t geweest is, maar de uitkomst is schitterend!!!!!
    Big X

    Geliked door 1 persoon

  2. els g schreef:

    Net alsof ik mijn verhaal lees. Mijn kind heeft Down . Ook gekozen voor inclusieonderwijs (kleuter) en ook giften, veel doen voor de klas om dan na 1,5 jaar te moeten horen dat ze niet meer welkom is. Buitengewoononderwijs dat woord schrok me ook af maar wat moet je ??? Je bent al in een soort rouwproces want je pad dat je voor ogen had kan je niet meer bewandelen en dan helpen de reacties van familie, (ex) vrienden, buren je heel zeker niet. 5 jaar zat ze in type 2 oudenaarde om dan uiteindelijk een type 2 school te vinden in Deerlijk . Eindelijk de juiste school die met je speciale kind vooruit wil . Ze krijgt nog extra privéondersteuning maar we zien haar veranderen . Eindelijk kunnen wij ademen, staan we sterker maar het blijft tocheen strijd om je speciale kind een plaatsje te mogen geven in deze multiculturele wereld.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ishah schreef:

      Lieve Els,
      Zoals ik het allemaal bezie, zo verwoordt jij het… Je begrepen voelen is in onze situatie niet altijd meer evident, je commentaar doet echt deugd!! Dankjewel en ook voor jou heel veel succes met jouw kindje. Dikke knuffel!

      Like

  3. Debora van der Neut schreef:

    Het probleem ligt soms meer bij ´aanvaarden van ik heb een speciaal kind’ dan bij het kindje zelf ! En een speciaal kind is niet minderwaardig, het moet gewoon anders begeleid en opgevoed worden. Eens dat we daar vrede mee hebben, gaat alles veel makkelijker en is het kind ook veel gelukkiger. Het voelt zich nu begrepen en op zijn plaats.
    Goed zo Ishah !

    Geliked door 1 persoon

  4. Linda De kegel schreef:

    He Ishah eindelijk een reactie op je mooi verwoorde blog.Op het indiane fototje ziet Mila er heel vrolijk en gelukkig uit .Dat zal natuurlijk komen door de goede verzorging en behandeling van jullie ..en vooral van de zijde van de bezorgde mama,wat normaal is ,MAMA is het mooiste woord ter wereld.MAMA is niet te vervangen.Mama zijn is leuk en is de wens van ieder vrouw ( ????) als alles goed verloopt,natuurlijk als er iets mis loopt is het een hele grote opgave om bepaalde dingen te kunnen accepteren,ook vanwege het onbegrip van anderen.Er kan tijd over gaan vooraleer men de juiste behandeling gevonden heeft,maar Ishah ik denk dat je goed bezig bent .Don’t give it up..Geduld en je liefdevolle inspanningen zullen zeker positieve resultaten afwerpen .Veel succes toegewenst. Voor je kindjes ben je een schat van MAMA
    Grt xxxxxx en een dikke knuffel
    Nonkel Jo en tante Linda’

    Like

    1. Ishah schreef:

      Zo lief! ❤️
      Dankjewel tanteke xxxx

      Like

  5. De Clercq Martine schreef:

    Sedert dat Milla naar de nieuwe school gaat zien we haar echt heel goed veranderen maar moest ze zo’n geen goeie thuis hebben zou dat ook allemaal niet zo gegaan zijn ….Milla mag trots zijn op zo’n goeie mama en papa dat mag ook eens in de bloemetjes worden gezet…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: