DSC_3113

Een weekje Slovenie, Het moest de leuke afsluiter worden van de zomervakantie, de kers of beter de aardbei (vind ik lekkerder) op de taart, nog even relaxen, batterijtjes opladen en vitamine D opdoen voor de bladeren gaan verkleuren en het weer ‚herfstig’ wordt.

Met een klein hartje stapte ik het vliegtuig op met de gedachte dat ik misschien wel vroeger thuis zou zijn dan de datum op mijn retourticket. Het ging helemaal niet goed met mijn moeder. De huisarts had haar binnen de drie dagen een afspraak voor een CT scan kunnen regelen. Dat zegt veel als je weet hoe lang de wachtlijsten normaal zijn.

Mijn laatste ervaring met diezelfde CT was in 2000 toen er bij mijn broer na een ellendig lange wachtweek een kwaadaardige hersentumor werd vastgesteld. Je begrijpt dat CT/MRI scans mij dus niet geruststellen en wachten op de uitslag van een MRI scan nog minder. Maar mijn levensmotto luidt „ if you can’t change it, drop it”  De scan zou gewoon doorgaan zonder mij en aan de uitslag kon ik uiteraard niets veranderen. Ik had ontelbare keren in mijn praktijk tegen klanten gezegd dat „zorgen maken” en „schuldgevoel” eigenlijk één pot nat zijn. De ene is gericht op de toekomst en de ander op het verleden maar ze helpen je allebei geen stap vooruit. 95 % van de dingen waar we ons zorgen over maken gebeuren nooit. Angst kan je helpen om geen drukke straat over te steken als het licht op rood slaat of voorkomen dat je andere levensbedreigende gekke dingen zou doen maar voor de rest is het een nogal verlammende emotie vind ik zelf. Bovendien hoef je geen doorwinterde boeddhist te zijn of psychologie te hebben bestudeerd om te weten dat je het gelukkigst bent als je gewoon in het NU leeft. Niet morgen, niet gisteren maar vandaag. Voilà met deze wijsheid op zak moest ik gewoon kunnen genieten van Slovenië want NU was er nog geen kanker of tumor vastgesteld en NU was ik op weg naar een ontspannende bestemming, toch?

Bij mijn aankomst stroomde de regen met bakken uit de hemel en met mijn klein huurautootje had ik alle moeite om niet van de weg te glijden. Mijn humeur was ongeveer idem als de donkere wolken boven me en het eerste wat ik bij aankomst in mijn hotel deed was op internet „darmkanker” opzoeken. Dat doe je dus beter niet, want inderdaad alle symptomen die daar stonden beschreven waren nu net exact de symptomen die mijn moeder had. Ik kreeg het Sloveens benauwd en voelde hetzelfde weeïg gevoel in mijn maag als 15 jaar geleden.

Het hotel zou ik onder elke andere omstandigheid waarschijnlijk fantastisch gevonden hebben. Er waren waterglijbanen en overal vrolijke kinderstemmetjes, schattig plonzende peutertjes en baby’tjes met dikke billetjes in zwempampers. Prachtige onbezorgde vakantietaferelen dus met overal lachende gezichten en druppende ijsjes in wel 40 verschillende smaken. Alleen ik voelde mij totaal niet happy. Zelfs een ontspannende massage waar ik anders zo van kan genieten was deze keer allesbehalve ontspannend. Het enige waar ik op die massagetafel aan kon denken, was aan de uitslag van die scan en aan de darmen van mijn moeder. Ik wou het thuisfront het liefst tien keer per dag bellen met de vraag of er al nieuws was. Als mijn moeder niet opnam, probeerde ik de gsm van mijn vader en als ik daar geen antwoord op kreeg, belde ik zoals een echte stalker naar de huistelefoon. Het angstmonster had het helemaal van mij overgenomen.

Wat werkt wel en wat werkt niet als je wordt geconfronteerd met zo’n monster? Een hele fles Sloveens schuimwijn achterover slaan onder het mom „Alcohol is never the answer but it makes you forget the question” was in dit geval geen optie. Ook na twee flessen schuimwijn zou ik de vraag hoogstwaarschijnlijk nog weten! (Alhoewel ik dit niet zeker weet want ik heb het niet geprobeerd.) Onderhandelen met het angstmonster helpt bij mij ook niet. Voor elke rationele troostende gedachte waarmee ik het monster het zwijgen probeer op te leggen, krijg ik meestal twee dubbel beangstigende gedachten terug! Me laten meeslepen door vreselijke doemscenario’s en mijn wilde fantasie de loop laten is ook geen aanrader. Ik zag mijn vader al na het overlijden van mijn moeder hertrouwen met een vrouw die ik natuurlijk niet leuk zou vinden, een soort Cruella en mijn toekomstig kind zou dan een vreselijk foute stief-oma krijgen waardoor er een gigantisch en nooit te herstellen kindertrauma zou ontstaan enz.

Op dag vier kwam er dan toch eindelijk een einde aan deze crisis door een verlossend telefoontje dat er dit keer geen tumor was gevonden. Tranen van dankbaarheid en opluchting stroomden langs mijn wangen, de hemel was nog nooit zo blauw. Ik voelde voor het eerst de heerlijke warmte van de zon op mijn huid want de Sloveense donkere wolken waren intussen verdwenen. Ik kon de vogels weer horen fluiten en ik vond Slovenië vanaf dat moment het mooiste land in de hele wereld. Graag wou ik uit pure blijdschap elke voorbijkomende hotelgast spontaan knuffelen maar ik heb dat wijselijk niet gedaan. Met een glaasje bruisende plaatselijke schuimwijn heb ik op dat moment besloten om het Angstmonster die ik intussen “Hairy Feary” had gedoopt, voorgoed in de bossen van Slovenië achter te laten en bij mijn thuiskomst plan ik een shoppingweekend Antwerpen met mijn moeder want NU moeten we samen genieten NU  het nog kan.

Laat hieronder je emailadres achter want in mijn volgende blog geef ik tips en tricks over wat WEL helpt en hoe best om te gaan met angstmonsters. Bovendien krijg je het verslag van ons shoppingweekend in A 🙂

6174dc_6a331adc989042a88d39048a453507ea.jpg_srb_p_648_648_75_22_0.50_1.20_0.00_jpg_srb

Manuella Moskala

nicole

12 gedachtes over “Hairy Feary , Het angstmonster in de bossen van Slovenië

  1. Lore schreef:

    Alweer genoten van de staaltjes wijsheid en de gedeelde ervaring! Thanks!

    Geniet van jullie weekendje! 😉

    Geliked door 1 persoon

  2. Van der Neut schreef:

    We hebben wss allemaal wel een Hairy Feary….de kunst is dat het niet ons leven beheerst ! Benieuwd naar de tips….

    Geliked door 1 persoon

  3. Lieve schreef:

    Super mooi authentiek verhaal , Angel. You are smart 🙂
    Liefs Lieve X

    Geliked door 1 persoon

  4. Inge schreef:

    Genoten van je blog! xxx Inge

    Geliked door 1 persoon

  5. Mariet schreef:

    Go on girl

    Geliked door 1 persoon

  6. Andre X schreef:

    Ik heb je persoonlijk al een berichtje gedaan over de schoonheid van dit verhaal.
    Hou me op de hoogte middels deze melding.

    Geliked door 1 persoon

  7. Martine schreef:

    Zo mooi en aangrijpend! Veel liefs ❤️

    Geliked door 1 persoon

  8. Béa schreef:

    Weer mooi geschreven..Héél blij dat het goed gaat met je mama ! Je angst was heel begrijpelijk..
    XXX

    Geliked door 1 persoon

  9. Karin van Pelt schreef:

    Mooi geschreven Manuela. Heel herkenbaar. Gelukkig dat er geen tumor is gevonden bij je moeder!!! Liefs

    Geliked door 1 persoon

  10. Gardy schreef:

    Ik kom eigenhandig dat angstmonster een lesje leren,het zal er niet goed van zijn.Een dikke knuffel en geef hem door aan je mama.
    xxx

    Geliked door 1 persoon

  11. Liekske schreef:

    beYOUtiful
    Xxxtasy

    Like

  12. Christina schreef:

    Prachtig!!!! Met veel plezier gelezen. Je hebt echt talent, en ik ben blij dat je dit met ons deelt. Dikke knuffel xxx

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: