wat als falen niet bestond1

 

Het is tijd om afscheid te nemen van mijn webshop en mijn geliefde winkel. We gaan ermee stoppen. Het is over, fini, schluss, gedaan. Het moment van de grote uitverkoop. Doet het pijn ? Jazeker. Toevallig vond ik mijn winkel de leukste winkel van Europa. We hadden het omgebouwd van een bijna ruwbouw naar een toch in mijn ogen gezellig en warm pand. Er zijn heel veel, vooral nachtelijke uurtjes ingekropen met een grote portie bloed, zweet en tranen.

 

Het was mijn baby’tje. Ik was er ooit vol optimisme en idealisme aan begonnen. Nu zes jaar later weet ik dat Wijsheid mij vertelt dat ik deze droom moet stoppen, wil ik er geen financiële kater aan overhouden. Als de definitie voor succesvol ondernemen voor jou gemeten wordt in dollars, eurotekens of bitcoins dan was mijn bedrijf heel erg onsuccesvol. Ik was de beste klant van mijn eigen webshop maar dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

 

Mijn allerbeste blog , die met de hoogste statistieken, ‘The One‘ die  niet alleen het meest werd gelezen en gedeeld op sociale media, maar ook nog eens het grootste aantal positieve reacties kreeg was nu net de enige blog die ik niet zelf had geschreven. Die eer is aan onze gastblogger Ishah met haar blog : mijn kind naar het buitengewoon onderwijs. Yep. Ik weet het. Reden genoeg dus om nu heel hard aan mezelf te twijfelen. Mij misschien stiekem af te vragen of ik heb gefaald of ik nu niet beter gewoon een deftige job zoek en maar stop met ondernemertje spelen. Of nog beter mij wegsteek in een diep en donker hol en er een hele, hele lange winterslaap doe. Net zolang totdat iedereen vergeten is dat ik ooit een onsuccesvolle webshop had en in een ver verleden een wanna-be-blogster was .

 

Dan kijk ik naar mijn pleegzoontje. Mijn grote inspiratiebron. Hij kan net een paar weken lopen. Niets zo ontroerend als een kind die zijn eerste stapjes zet. Na die eerste stapjes kwamen uiteraard  al heel snel de eerste ‘boems’. De kleine man waggelde als een kleine pinguïn door het huis en hij heeft de grond in de afgelopen weken meer gekust dan de Paus in de afgelopen tien jaar. Meestal stond hij moedig terug recht om gewoon verder te waggelen. Af en toe bleef hij even liggen en moest er een hand aangereikt en wat traantjes gedroogd worden maar nooit, op geen enkel moment was hij van plan om op te geven. Nooit vroegen zijn kleine hersentjes zich af of hij nu had gefaald of hij niet beter eeuwig zou blijven kruipen en het lopen maar aan anderen zou overlaten.

 

Idem met eten. Hij wil nu zelf zijn lepel vasthouden en eten hoort nu stilaan ook bij de ‘zelf-doen-activiteiten”. De weg naar zijn kleine mondje blijkt echter een enorm hindernissenparcours. De patatjes belanden vooral op het slabbetje en liggen overvloedig op de stoel, naast de stoel en onder de stoel. Uiteraard tot groot jolijt van de hond die als stofzuiger van dienst fungeert. Ik schat dat slechts 10% van de lekkere hapjes met veel moeite op de juiste plek van bestemming raakt. Heeft hij nu gefaald ? Tuurlijk niet, ik weet zeker dat die kleine handjes op een dag heus wel de directe en snelste weg naar zijn mondje zullen vinden.

 

De weg van ‘trial en error’ vinden we uiterst schattig en vertederend bij een baby maar als volwassene is dat opeens gedaan. Zelfs als onze kinderen groter worden is dat al een stuk minder schattig. Dan mogen er plots geen fouten meer gemaakt worden, dan moet alles opeens perfect zijn. De oefen -en leermomenten worden globaal afgeschaft en we moeten het direct goed doen, zelfs zonder ervaring en zonder glazen bol. Niet moeilijk dat zoveel mensen vast komen te zitten en een panische angst ontwikkelen om iets nieuws te ondernemen of uit te proberen. Bang voor een verkeerde keuze of foute beslissing en als de dood om te falen.

 

Waarom belonen we onze kinderen als ze iets goed doen en worden ze afgestraft als ze “falen”? Hoe zou het zijn als we hen zouden belonen als ze iets proberen, los van het resultaat? En wat als we dat ook op ons zelf zouden toepassen? Zouden we geen rijker leven hebben als we onze faalmomenten zouden vieren? Onszelf een schouderklopje geven omdat we de moed hebben gehad om iets nieuws te proberen? Ons een high five geven in de spiegel omdat vallen en fouten maken nu eenmaal horen bij het leerproces?

 

enjoy the process

 

Het zou nu heel gemakkelijk voor me zijn om vol schuldgevoel een lijstje samen te stellen met de 40 dingen die ik anders had moeten doen. Of een lijstje met de 60 fouten die ik heb gemaakt of misschien zijn het er wel honderd. Ben onderweg de tel wat kwijtgeraakt. Zonder probleem kan ik nu een oneindig lange lijst bedenken met alle redenen waarom ik me nu onzeker en onbekwaam zou moeten voelen. En geloof me, mijn blunder top 10 is ook heel impressionant. Die lijstjes zijn oh-zo-verleidelijk maar oh-zo-destructief en ze brengen me natuurlijk geen stap verder.

 

De enige drie lijstjes die ik nu wil maken is een lijst met de opsomming van alles wat ik de afgelopen zes jaar heb geleerd en wat ik bij een volgend avontuur anders kan doen. Een lijst met de 100 redenen waarvoor ik nog steeds oneindig dankbaar kan zijn, ook al verloopt niet alles in mijn leven zoals ik had bedacht of gehoopt. En op de laatste lijst komen de fantastische mooie mensen die ik in mijn winkel heb mogen ontmoeten en de prachtige momenten die we samen hebben gedeeld. Ik heb me zonet officieel gekroond tot de koningin-van-het vallen- en-weer-opstaan en me ook maar lid gemaakt van de “wat-als-falen-niet-bestond-club”.  Vol verwachting, vol nieuwe moed en met een grote rugzak vol extra ervaring, kijk ik uit naar wat de toekomst voor mij nog in petto heeft.

 

Maar eerst gaan we nog uitverkopen…

http://www.bodybeautybalance.be

faith

%d bloggers liken dit: